Steentied …

 

»Wat maakst du door?« De lütje Jung frog dat de old Mann, de up een van de Parkbanken satt. Verbaast keek de Oll de lütt Manntje an. Bedaart dreihde he denn de Steen, de he in’ne Hand hull, immer weer herum.

      »Ik kiek in de Tied torügg«, see he denn.
»Wo geiht dat denn?« frog de Jung, »büst du een Tiedförsker?«
De olle Mann griente vöör sük hen. »Hm, kann ween, dat ik sowat bün. Well dat glöövt, is keen dösig Minsk, denk ik. Man dat klingt gor nich slecht!
Tiedförsker! Time Researcher.«

»Wat heet dat denn?« De lütje Jung frog dat verwunnert.
»Och, dat heet nau so, ok Tiedförsker!« see de Oll. Denn meent he: »Geihst du noch nich nah de School?«
»Nee«,
see de Jung, »eerst tokomend Johr. Oma seggt, ik sall mi noch’n bietje verpuusten, all dat Annere kummt noch tiedig genoog.«

        »Un dien Öllern? Wat seggen de daarto?«
»Ik hebb keen Öllern mehr. De sünd daar boven!«
De Jung wees daarbi na de Feerwulkjes hen, de an Hemel n’Muster up dat Cölinblau maalden!
»Oh!« see de oll Mann un sweeg bedroopen. De Lütje keek hum an: »Ik hebb se gaar nich kennt! Un ik hebb doch mien Oma!

De Oll nickkoppde. »Ja, dat is ok good so. Jedeen bruukt ’n anner Minsk, wenn he sük alleen föhlt. Dat is heel mall, wenn denn keeneen daar is! Glöv mi, ik kenn dat.«

         »Büst du ok alleen?« frog de Jung.
»Ja, so av un an. Man ik hebb mien Tied, mit de ik proten kann!«
De Jung keek hum an, as wenn he nix verstahn kunn. De Oll griente weer, wies denn up de Steen in sien Hand. »Süchst du de Steen hier? De kann uns so vööl vertell’n. De wurr gebor’n, daar wassen noch keen Minsken up unsmooie Eer!«

»Ach Opa«, laachde de Lütje, »Steens worden doch nich born! Wat vertellst du mi daar vöör een Snack?«
De Oll lachde nu ok sachtje vöör sük hen. Denn gav he de Steen an de Jung wieder:
»So? Meenst du dat? Weest, Steens worrn ok gebor’n. Nich so as Minsken un Deeren, klar. Steens worden ut Füür un Gloor un Magma gebor’n. Dat is all dat, wat deep unner uns Foten in de Eerd wassen deiht. Un wenn dat denn so av un to na boven kummt, aord da fast un is denn later een Steen! Un so een ist dat hier!«
De Jung dreihde nu de Steen in sien Hannen herum, bekeek sük de Maserung un de Striepkes up de Steen. Denn see he: »Ik meen, de is heel mooi! Un so glatt, dat fööhlt sük good an.«
stone
»Wullt du hum hebben? Vöör Johren hebb ik de maal van een oll Fruu kreege’n, de heel boven in’ne bargen wahnde.Ik frei mi, wenn ik hum an di wiedergeven kann!«

»Averst, dat is doch dien Steen, mit de du in de Tied in Vörut sehn kannst.«
        De Oll nickkopptde. Denn smüüstere he fien:»Och, weest du, ik kenn de Tied nu all vööl, vööl Johren lang. Un de Tied kennt mi ok. Ik kann nu langsaam allen’s utwendig. Man ik denk mi so: Du musst dat alls noch lehren. Ist dat nich so?«
De Jung keek hum nu ’n bietje verbiestert an. Denn see he: »Wo - wo kann een de Tied denn lehrn? Dat geiht doch gor nich.«

      De old Mann straakt de Jung over sien Haar, froog denn: »Wullt du mien Geschenk nu annehm?« De Jung was nu still, sünner een Woord stook he de Steen ut de Deepte van de Eerd in sien Büxentaske.
»Good so«, meent denn de Oll, »du meenst also, de Tied kumnn een nich lehrn? Oh doch, Ik hebb dat ok lehrt, Tiedm to hebben!
Weest du, faak is dat so, dat een eenfach keen Tied hett. Kann ok wesen, dat de Tied so eenfach weglöppt!

De Jung nickkoppde ’n paarmol. »Dat seggt mien Oma ok faaktieds: ›De Tied is mi eenfach wegloopen‹.

      »Ja«, see de Oll daarup hen, »so is dat denn ok. Een kann de Tied verslapen. Een anner kann se dodslag’n
De Lütje laacht dorup hen hell up: »Oma seggt all, Tied is een düür Ding!«
»Recht hett se«, see de Oll. »Tied is nu mal düür. Un keen Minsk dürt se so eenfach verdrieven. Weest du, so mennig een glöövt, he müss sük de Tied verdrieven!«
»Ja«, s
ee de Jung, »dat hebb ik ok all mol höört!«

De old Mann hoov sien Finger: »So is dat. De Minsken verdrieven sük de Tied. Un denn - denn deiht de dat ok. Se lett sük verdrieven. Un mitmal is de Tied weg! Is eenfach weg! Warum? Umdat se verdreven wurr!«
      De Jung sweeg. Denn frog he: »Dat is heel slimm. Un denn? Kriggt een de eenmaal torügg?
»Nee!«
De Oll stunn up, gav de lütje Jung sien Hand. »Nee, mien Jung, de gifft dat nooit torügg!«
He see dat mit een Gewissheid, waar so vööl Wahrheid inlagg.
»Nee, de Tied, de een verloor’n hett, kummt nich mehr retour. De is denn weg! Un denn, up eens, hett een keen Tied mehr. Keen Tied mehr, all dat to dohn, wat een fröher doon wull. Man fröher harr een ja ok keen Tied. Un later denn, wenn een glövt, dat een noch Tied genoog harr - denn is keen mehr door. Se is eenfach upbruukt, de Tied!«

De Jung stunn anne Sied van de olle Mann un wuss nich mehr, wat he noch segg’n kunn.
»Ja«, see de Oll denn noch, »umdat musst du de Tied lehr’n. Se is düür, heel düür, so as dien Oma dat seggt. Nimm du dien Tied, wenn du de nödig hesst - averst laat di nich van hör jagen! Denk alltieds an de Steen in dien Hand!«

        De Oll namm sien Handstock, strook de Jung nochmaal over dat Haar un gung daarna sinnig de Weg langs, keek sük nochmaal um und wunk mit sien Stock.
De lütje Jung keek hum lang achternah, flüsterde denn sachtjes: »Tschüss Opa, laat di man Tied!«

A_top_2