Up disse Weg bünk all nich mehr west, un langslopen all gornich. Man vandage müss dat maal wesen. disse Patt na de lüttje Bahnhoff buten van dat Dörp weer ok nich so gemütlich, dat Plaster mit de Koppsteenen, daar kunn eens nich so god up loopen. Un an disse natte Winterdag weer dat woll beter west, wenn een to Huus bleven weer. Inne warme Stuv weer dat denn doch völ kommodiger.

        De Böm van de Pappelallee hollen all ehr Winterslaap, se drömten woll seker van de warme Dagen in’t Fröhjahr, de noch so wiet weg sünd. Langs de Hammerk was ’n dick Schicht van Dook langs de Weg, de Felden un dat Grönland leten so, as wenn se in griese Döker inpackt weern, waar lüttje Fransen an de Sieden ruthangen deen. De kolle Winterlücht sleek döör de hooge Büsken langsiets van de Patt, Hunnerte van Spinnen harrn ehr Netten upspannt un dat leet nu so, as wenn daar so’n sülvern Ketten anhungen.bld_61

An disse Mörgen harr sük een Stillte over dat Land leggt, daar was ok nich een Ton to höör’n. Enerwegens kunn een noch ’n Hund blaffen hör’n, anner weer daar nix. De Vogels van de Sömmerdagen harrn sük torüchtrucken, meestendeels weern de na warmere Lannen utwannert.

Dat Sing’n un jubileern van disse lüttje Geselln weer nu woll lang Tieden nich mehr to höör’n. Dat weer so’n rechte Ofscheedsmood, de Lichtigheed van de Sömmer weer eenfach nich mehr daar. Sükse Stimmung leggt sük denn nich blots over de Eer, ok de Minschen harr’n sükse Geföhl’n nettso!

        Een poor Treden vöör mi gung een öllere Mann liek so as ik de Weg na de Bahn. Sien Stappen weer’n so stuur, daar kunn een so recht marken, wo swaar de Weg vöör em weer. Sien linke Hand steek in sien Jackentaske, de annere slenkerte so herüm. Dat leet so, as wenn he mit een annere Person red’n dee. Mi keem dat tominnst so vöör, immer wenn he na de rechte Sied greep, dreiht he ok sien Kopp na de glieke Kant! Denn sach dat so ut, as wenn sien Stappen ’n bietje mehr Swung kreeg’n deen.

        Ik weer all een Tied lang achter em hergahn, harr mien Stappen tegen em anpasst un kreeg akkerat alln’s mit, wat he so dee. Tja, un so keem wi denn ok bi de lüttje olle Bahnhoff an. Up de smaale Bahnpatt stunnen all n’poor Mannen un Fraunslüüd, de seker mit na de Stadt wull’n.
disse Bahnhoff harr ok woll all betere Tieden sehn. In fröhere Tieden weer dat so een Stee van dat Dörp, wo de Lüü binannerkomen wassen, wenn se na de Stadt wull’n. Vandage sach dat so ut, as wenn disse Bahnhoff ut de Grünnertied glieks tosamenfalln wull! Ja, un he sach nich blot so ut, he was all so wiet!
Dat leet so, as wenn dat Leven hier all lang »Tschüss« seggt harr. Un all lang wöör dat Dörp blots noch tweemol an Dag as Haltepunkt vöör de Regionalbahn anstüürt.

        Wo ik nu daarbi weer, de Bahnhoff to betrachten, keem ik weer an de ol Mann vörbi, ik harr all gorni mehr an em docht, up eens stunn ik nu tegen em. Ik keek em so van de Sied an, sien heel Leven kunn eens an sien Gesicht avlesen! Düstere Ringen weern unner sien Ogen, deep Follen in sien Gesicht wiesen up all de Johr’n hen, de he all up sien Rügg harr. Man sien Ogen weern noch blitzeblank, de leeten de Mann so recht vergnöögd utkieken, wenn he so av un an na de Sied keek. Denn lüsterte he heel sacht to een Person hen, de gor nicht daar weer!

        As he nu mitkreeg, dat ik to em henkeek, nickkoppte he mi fründlich to un lüsterte denn: »Ja, se fohrt nu doch glieks to hör Moder!« Un as ik nu verbaast keeken dee, meent he denn noch: »Wi wörrn noch nooit utnanner west siet sösstich Johrn! Se is daar n’bietje tüdelik worrn. Man ik bün ja daar!«human_35

daarbi keek he mi mit so’n lüttje Lachen in de Oog an, keek denn dorno weer to de annere leeg Sied!
Wi stunnen nu n’poor Meters vananner weg un ik kunn em woll lüstern höör’n, man nich mehr verstaan.
De griese Dookvörhang over de Bahngleisen harr sük ok een bietje over mien Hart leggt. Ik weer doch nahdenkelk worrn, wenn ik so de olle Mann ankeek.

        Un denn sleek ennelk de körte Regionalzug ut de Dookvörhang rut. As ik denn insteegen weer un later ut mien Abteilfinster rutkeeken dee, sach ik de Mann buten stahn un in een Fenster an mien annere Sied kieken. Sien Gesicht leet in dat düstere Lücht so as een griese Wulk! N’poor Tranen lepen sien Backen dal, denn namm he een Hand un fung an to winken! Sien Blick keek daarbi wiet in de Leechde, in de Ewigkeit, so keem mi dat vöör.

        Een poor Platzen vöör mi satten twee Frau’n, de ok insteegen weern. Ik kreeg dat mit, wo se sük amüseerten und denn see de een Frau: »Nu kiek man blots de olle Keerl. De steiht dor all weer un winkt. Un daarbi is sien Frau all twee Jahr unner de Eer!«

Ik wüss ni mehr wat ik noch denk’n kunn. As de Zug anföhren dee, stunn de Mann daar noch un wunk achter de Zug an. Glöv man: Mien Ogen bleven nich mehr dröög, dat is wiss wohr!

 

Langs de Padd