De Storm weihte höllsch üm dat eensam Huus up de Höchte, trock an dat faste Reetdack un he provt daarbi, de Fensterladen ut de Angeln to rieten. De wilde Rosen an de Huuswand weren daarbi hen- un herreten und danzten in de Takt van de Wind. Se wüssen all van olle Tieden her dat Geheemst, sük antopassen, to bugen und doch eer eegen Natur nich to verleer’n.Ldschft_049_

        Ik stunn nu op eenmal vöör disse moie olle Huusdör. Dat Farvspööl in Blau un Witt weer recht faszineernd, veer lütte Schieven wiesen op een Spoor van Romantik.
Ik harr nu all‘n poormaal an de Döör kloppt, man keeneen harr dat woll hört. Daarbi wull ik doch man blots weten, wolangs ik noch vöör de Avend na mien Pension torüggkamen kunn. 
Weetst, Ik harr mi so recht bi dat Wannern verbiestert! Mit Avkörten harr ik versöcht, een lüttje Tick gauer na Huus to komen, man dat wer dann nix warr’n. Op eenmal weer ik in een ganz annere Kant rutkomen. Un de Storm, de nu miteens över dat Land jagen de, weer mi nu wiss nich to Hülp komen.

        Liek as ik mi nu weer op’n Weg maken wull, hört ik van binnen her een sachten Luud. De Döör gung een Spaltje open un ik keek in dat Halvdüüster van de Deel in twee Ogen, de mi sachtjes ankeken! Dat wassen n’Poor Ogen, as ik ehr noch nooit sehn harr.
Ogen, de wüssen, wo dat Leven weer un doch op eens as een lüttje Deern in de Welt keken dehn. Ik kunn mi daarvan gornich lösrieten, so was ik van disse Ogen faszineert. Denn, op eens, de Stimm van een jung Frauminsch.
»Ja? Kann ik wat vöör Se doon?«
Een wunnerbaar Stimm, so klaar und melodisch. Un as de Döör denn noch bit op de smaal Spleet to bleev, wüss ik alltied noch nich, wat mi daar vör’n Minsch ankeek. Man de Ogen un de Stimm harrn mi so recht dör’n Wind brocht, ik kunn eerstmols gor nix segg’n.

»Willt Se mi nich segg’n, wat Se eentlich wulln?«
Ehr Stimm weer nu doch een beten hiddelich.
»Moin«, see ik, »dat deiht mi leed, dat ik Se stöört hebb«. Ik harr nu endlich mien Spraak weerfunnen. 
»Ik wull geern na Overdiek, hebb mi daar glatt verbiestert, köön‘t Se mi de Weg wiesen?«
»Na Overdieck? Oh man,«
, se lacht hell up, »dat is aber noch een wiede Streck. Twee Stünnen hebben Se daar noch vöör sük.«
        Een wunnermoie jung Frau mit lang flassblond Haar mook nu de Döör wiet open. Een poor Ogen so blau as Aquamarin keken mi ut een sünnbruun Gesicht an. Een blauwitt kareerte Rock un een witte Bluus mit moie Tacken an de Arms leeten so an as een Bild van Rembrandt!

Se wies nu mit ehr Hand achter sück. »Komen Se eerst maal na binnen. Se laten as n’ natten Börnhardiner!« grient se mi an.
»Ik hebb mi grad eben n‘Koppje Tee mookt. Drinkt Se een mit? «
Ik nickkoppte. In de lüttje Deel nehm se mi mien Jack un Mütz af un see denn to mi: »Trecken Se man ehr Schoh ut, de sünn ja pietschnatt. Dor stahn Pantüffel! «

        Denn mok se een annere Döör open un wi stunn’n in de Kamer van dat olle Fiskerhuus. Un dat weer liek so, as ik mi dat alltied vörstellt harr, een prachtig ol Balkendeek, heel ollersbruun van all de Johr’n. Denn dat olle Schapp un de Disch ut Eekenholt, un de Butzenschieven van dat Fenster, dat weer alln’s so as dat in so vööl van de olle Riemels von Theodor Storm vöörkehm. Un denn noch de Kleuren vun de Blöömstruus up den Disch, dat weer woll so’n recht gemödelk Indruck, de ik hier kreeg!

        »Se-, Se sünd seeker een groot Deel mehr an Kommodigkeit wennt«, meent de jung Frau denn, »man hier is alln’s so bleeven, wo dat was, as mien Öllern noch leevten, un dorüm kom ik all Jahr hier up an. Ik hebb uns oll Huus leev, un ok de Afschedenheit hier boven is mit gornix to verglieken!«

»Setten se sük doch«, see se denn un wies op een van de moie Stöhl mi dat Reetgeflecht.
»Ohh«, meent se denn un lacht daarbi up, »dat harr ik bold vergeeten: Ik heet Gesine!«

        Un nu stellt ik mi ok vöör un denn weern wi bold midden in een Klönsnack. Wi klönten over dat Leven hier anne Küst, de olle Tied, tja - eentlich over Gott un de Welt! Inne Tüskentied harr se nu all de Tee in so‘n blau-witte Teekann op n‘Disch brocht. In de Koppjes de goldbrun Tee, een lüttje Barg van een Kluntje keek boven ut een Rahmwulkche ruut. Dat wass so’n recht lecker Saak, de ik all heel lang nich mehr hatt harr. Ik see dat denn ok to ehr un se meent doruphenn, dat keem woll vun dat Regenwater, mit de se de Tee opbröhn dee.
»Ik kenn dat gor nich anners«, see se denn, »wi makt dat all siet oll Tieden so. Ik kenn dat nienich anners! «

        Bitied keek ik denn döört Fenster na buten. De Storm harr sük leggt un um dat Huus rüm weer dat nu sacht n’beten schummrig worrn. Ik harr so dat Geföhl, dat nu de Tied kamen weer, dat ik gahn musst, ik wull doch ok noch vöör’t Düstern in mien Pension ankamen. Gesine brocht mi noch anne Döör, ik harr mien drög Saken antrucken, un as wi nu buten stunn’n, wees se mi de Weg na Overdiek, warhen ik ja wull.Mensch_241
As ik nu Tschüss see, froog ik ehr noch, of ik ehr maal weersehn kunn. »Ik glööv nich!« see se denn, un ik meent, in ehr Stimm son Spoor vun Truur to hör’n.
»Man dat weer een wunnerbaar Stünn vöör mi! Holln se de in ehr Gedanken, ja? Ik will dat ok doon!« Denn gaff se mi noch ehr Handje, keek mi noch eenmol lang inne Ogen un kört drup weer ik ok all weer op mien Padd, de se mi weesen harr.

        Heel laat an Avend keem ik denn bi mien Pension an. As ik denn een Tied later an mien Tafel weer un mien Avendeeten vöör mi harr, leet ik nochmol de Nahmiddag an mien innerste Oog langslopen. Die Weertsfrau frog mi noch, wo ik denn vandage bi de Storm langsgohn weer. As ik her dat vertellt harr un denn von dat oll Fiskerhuus vertellte, keek se mi unglöövsch an un see denn: 
»Dat kann gor nich wähn. Dat is unmögelch! «
Ehr Woorden klungen so fast und ahn Twiefel. Ik keek ehr unversehns an un weer baff, wat se mi daarup hen see:
»Dor stahn man blots noch een poor Müürn von dat olle Fiskerhuus; dat is all vöör over hunnert Johren tosamenfall’n! Dor givvt dat nümms mehr. Keeneen wahnt daar! Hebbt se dat dröömt?«
Se schüddelt ehrn Kopp in een Tour. »De lesste Minsch, de daar wohnt hett, weer de Dochter von de Fiskerslüüd. Se nohm sük een poor Jahr laater, na de Doot van de Öllern, dat Leven!«

Ik keek de Weertsfrau verbaast an. Ik kunn dat eenfach nich glööven! Un denn, op eens, denn see se noch achteran: »Ehr Naam weer Gesine!«

 

Gesine