De Fahn

 

Weest, domaals in de Kaisertied in dat negenteinte Johrhunnert weer dat nu maal nich anners, wenn een jung Keerl wat worn wull, muss he deent hebbn! Mit anner Woorden: He must sien Tied bi de Soldaten toweeg brocht hebbn.
Dat was jo gor nich so eenfach in dat Leven van de lüttje Lüe, wenn eens n’ Warkstee bi een Meester un ok in de Fabrieken hebben wull, denn frog de Baas foorts: »Woor hesst du denn deent?!«
        Een junge Keerl weer nar Meenen van de Baas eerst denn to bruken, wenn he bi dat Militär trechtstoken weer. Ach jo, wenn een dann so‘n rechten Haashopp weer, denn kreegen se em bi sien Hammelbeen un över n‘ kort Tied lang weer he denn örnlich worr’n. De Een or de Annere ut dat Dörp mit een goede Schoolbildung, de sük dat amenn leisten kunn, ok wenn he womööglich een Förspreker harr, denn, jo denn gung he na Berlin na de Garde du Corps!

        Man de Söhn van de Burmester in dat Dörp harr dat nu nich so moi. Vöör dat ‘Garde du Corps’ in Potsdam harr de Oll nich noog anne Hacken. Man he schull nu jüst een goede Regment hebbn, waar he sien Soldatentied avdeenen kunn. Un so keek de heele Familie tosamen achternah ut.MACKENSE Up lest harrn se ook wat funn: De »Swatte Husarn« in Stolp, in de achterste Hoek vun Pommern!
Dor weer denn doch ok de beropen Feldmarschall vun Mackensen de Boverste vun de Husar`n. 
Un daar sull he hen, daar geev dat nix anners. Un so kreeg he denn ok bold sien Stellungsbefehl nar de »Blücher-Husarn«, sien Vadder harr daar jo woll an dreiht! 
        Domaals in de Tied üm End von dat negenteinte Johrhunnert weern de Garnisonstäder all een bannig düürt Plaaster. Un dat, wat de Jung in de Maand so van tohuus toschuustert kreeg, dat langt em vörn nich un achtern ok nich! Un de Söhn wull sük nu ok nich lumpen laten, un so weer dat denn so, dat he nooit noog Daalers harr.
              Un so keem denn een Dag ok n‘ Breef ut Stolp, de Söhn harr maal weer Schmacht na Daalers. In de Breef stunn nu in:

»Mien leev Vadder, 
as du ja weetst, deen ik hier in een vun de de vörnehmste Regment vun de Armee un hier is dat so Usus, dat jedeen van de Rekruten sük sien eegen Fahn köfft. Dat weer nu ja moi, wenn du mi daar ok wat bistüürn kunnst, dat ik mi ok een eegen Fahn koopen kann. De kösst man blots hunnert Daler!
Dien Jan.«

De Vader wunnert sük nu doch. To sien Tied weer dat noch nich Mood, dat daar jedeen van de Rekruten n‘ eegen Fahn harr! ’Wat hett de Jung vöör’n Kreihnschiet in’n Kopp’, döcht sük de Ol, överleggt denn noch n‘Tied lang un schickt em denn doch de hunnert Dalers. Op’t letzt sull de Jung doch teegen sien Kameroden nich nahstaan, wat mokt dat denn vör’n Indrück …

Ja, so güng denn de Tied bi de Soldaten endlik maal vörbi, un in de lessten Dagen kregg de Vader weer maal so’n Beddelbreef.

 

 

»Leev Vadder, to‘n Enn van mien Deensttied will ik mien Kameroden und ok mien Offzeeren inloden to’n Avscheedseeten! Ik kann mi daar doch nich lumpen looten. Stür mi doch noch eenmol fövtig Dalers extra to! Ik hebb di leev,
dien Jan.«

        Man nu wörr dat den Ol denn doch to bunt! Wat docht sük de Keerl daar eentlich? He sett sük stracks hen un schreev een Breef an sien Söhn torügg:

        »Mien leeve Jan, dat is nu ja man so, dat du nu dien Tied üm hesst und van de Soldaten weer nar Huus kümmst. Nu brukst du denn dien Fahn ok nich mehr! 
Wenn du de nu alltied propper holl’n hesst, denn kanns du de seeker weer för söventig Dalers an een van de neeie Rekruten verkoopen! Kiek, un denn kanns du dat Eeten betahlen un hesst noch twintig Dalers över!
Weest, hier bi uns köön wi de Fahn ok nich bruken.
Mok dat man so.

Dien Vader.«