Dat kummt alltied anners!

Meesttieds kummt alltied anners in’t Leven, as man sük dat vöörstellt. Wenn een so prooten deiht, denn kann dat mooie Sieden hebben, avers ok wall Schaddensieden. Dat gewahr worden, kann een Moment duur’n, of ok nich. Eens van beiden is alltied recht! Dat to erkenn - daarto höört een gewaltig Quantum Glück, düsse Ogenblick fast to hollen, wenn mi eenfach dat rechte Woord nich infallen deiht.
Achteran - ja, do fall’t mi denn alls in, wat ik segge’n kunnt harr! Worüm aver fallt mi dat in de Moment nicht in?

        Marleen, mien lüttje Kollegin, frog mi hüüt an Mörgen, of ik van’Avends mit höör in’t Theater gahn wull. Se harr noch ’n Kaart overholln, ehr Fründin Ricki kunn nich mitkamen, se weer krank warrn. Un ik was nu doch akkraat de rechte Partner vöör düsse Avend. Een Tied later kunn’n wi denn noch in’n »Gambrinus« n’Happen eeten!

        Bi all dat strahlt se mi mit so een bliede Blicken an, so dat ik dat gor nich riskeren kunn, höör n’Körv to geven. Man - daar is doch wat mit bi? Nu weet ik nich, wat ik segg’n sall. Wat geiht daar vöör?
Mit mien Gedanken bün ik heel annerswaar. Ik tellde straks de Inhalt van mien Portmonnee tosamen, also mit dreefiefunsöventig waard de Avend vöör mi wiss een Fiasko! In dat »Gambrinus« kösst een Cola all fiev Euro!

        Tja, wo bring ik hör dat nu bi, sünner mi to blameer’n? Mutt dat nu elkeen weeten, dat ik twee Dagen vöör Ultimo heel un dall blank bün? k bün nu an’t overleggen. Mutt ik mi so een neiimodsk Theaterstück ankieken, van de ’n bietje later elkeen seggt, dat he nooit nich so wat sehn harr?
Wiss nich! Weest, Heinrich von Kleist wurr sük in’t Graff rümdreihn, wenn he sien »Broken Kroog« up een Footballplatz middenmank in’t Döörp sehn musst! De Richter Adam hett sien Techtelmechtel achter dat Kassenhuuske, un Moder Marthe löppt mit een körtbroken Miegpott hen un torügg döör de Poort.
              Nee, dat geiht nu eevkes heel nich! Also - körtof »Nee« seggt! Man, wo seggt een dat körtof, wenn dat Wicht een so frünnelk ankieken deiht?
Mien Moder fallt mi dor in, de se in sükse Situationen: »Notlögen geiht alltied denn, wenn nix anners mehr helpen deiht!«

      Also - dat is nu mol nich so mien Ding, man dat geiht nu nich anners: »Weest, Marleen, ik mutt vanavend, - also dat ist so - ik wull, ja, ik hebb dor - also dat geiht vandaag leidergotts nu mol nich.«

      Dat Wicht keek mi an. Ehr Blick wies mi akkraat, dat se dat mitkreegen hett, wo ik mi darbi dreihn musst.
»Aha!« Ehr Oogen wurrn so smaall as bi een Chinese.
»Du wullst nich mit mi in’t Theater gahn, seh ik dat recht?«

Mit eens wussen de Farven van’t Vörjahr to een stieven Harvststörm! Mi swant Gottsarbarmliks!

»Ja, weest, düsse olle Stücken, dormit hebb ik dat nich so. Ik mag dat nich so geern wenn de ollen Klassiker so verdreiht werdt. Versteihst du? Dat is nich so mien Ding!«

      »Aha! Soso.« Ehr Hannentrummelden up ehr Handtask. »Un dat is de eenzige Grund darvöör? Wees ehrelk.«
Mien Oogen keken nu van een Sied up de annere, bleven up ehr lütje Borst hangen, wannern denn wieder - ja, bit ik uplest de Mood upbrocht, dat Wicht mien Wahrheid up de Disch to packen.

        »Du hesst recht, wi beid«, ik fang all weer an to stötern, »wi passen nich so recht binanner, meenst nich ok? Du büst nu würrelk een sööte Wicht, dat is seker, man doch nich so mien Typ!«
Nu wass dat rut. Puh - mi full ’n Steen van’t Hart.
Se stunn nu daar, so as wenn se anwussen weer. De Fingers spölten alltieds noch mit ehr lüttje Taske. Un denn, up eens, nickkoppte dat Wicht, dreihte sük üm un reep, mitdat se wiederlopen de:
»Du büst ’n Esel, so’n rechte Pöselpeerd!«

        Tja. Un nu? An dat Woordje liggt mi nix an. Ik bün een Esel! Marleen hett dat seggt, nu steht dat so fast as ik weet nich wat! Man, nebenbi kloppt ik mi up mien Schuller, dat ik iesdern bleven bün. Seker, överall inne Firma word se nu vertell’n, wat ik doch för ’n Döösbattel bün - dat makt nix! Van Bedüden is man blots, dat Marianne to weeten kriggt: Marleen hett mi nich ofsleppt!

        Weest’ - dat is mi heel wichtig. Denn ik meen, wi beid sünd tosamen, wi lopen mitnanner! Na good, van mi weet ik dat - un bi hör hoop ik dat! Ik hebb all mitkreegen, dat Marianne geern mit mi prooten deiht, ehr Oogen lüchten faaktieds so as Steerns, wenn wi binanner sünd. Ov dat nu all de Leev is? Ik weet dat noch nich, man ik krieg dat bestimmt noch rut!

        Good - för Marleen bün ik inslapen. Un nu? »Rest in Peace«. Dat hebb ik vanmörgen rutkreegen. As ik ehr frünnelk ’Mooin’ see, gung se sünner een Woord an mi vöörbi! Averst daar givt dat een Trost: De Lücht, de een mitunner wall wesen mag, brukt elkeen för dat Leven!

        Mörgen will ik Marianne inladen. In’t Kino. Daar givt dat »Jenseits von Eden« mit de unvergeten James Dean. Ik weet dat darüm, umdat Marianne mi vertellt hett, dat se düsse Film geern hett.
Un denn, ik hebb mörgen ok n’ poor Talers mehr as Dreefiefunsöventig in’n Büdel!

        As ik nu döör dat Büro nah der Expedition gahn will, stahn dar dree van de Wichter an’n Koffee-Automaten.Human1_039
Wo hett Friedrich Schiller doch seggt? »Durch diese hohle Gasse muss er kommen! Dar geiht keeen annere Weg nah’n Hoff!« Friedrich harr me seker hulpen, he harr de Tell bi uns so lang wachten laten- dat nehm ik man so an. Nu ist Schiller averst all so lang dood, daar blivt mi keen anner Wahl: Ik mutt daar bilangs.

        Akkraat so, as ik mi dat docht hebb, keem dat denn ok. As ’n poor Gosen stunn de dree Wichter un grienten so vöör sük hen. Hör Blicken vertellden nix Goods, man - ik smeet mi nu in Positur un dee so, as wenn ik hör gor nich seen harr. Jawohl! Ik gung mit een spöttisk Utdruck vöörbi, se kakelden so vöö sük hen. Ik dee so, as wenn ik heel konzentreert in mien Papieren bladern musst.
As ik denn up de Laderamp stunn, wass mi doch ’n bietje beter tomood, dat harr ik nu achter mi brocht!
              Man up eens fallt mi in - ik mutt ja ok weer torügg? Ik weer an’t overleggen. Klaar, ik kunn ja buten rüm döör de Haupt-Ingang gahn. Ik weet, ja, dat is eentlich nich recht, man denn koom ik van de annere Sied torüggin’t Büro.

***

       Marianne hett mi toseggt, as ik hör anreep! Um halv Acht will’n wi uns vöör’t CAPITOL treffen, ik frei mi all höllsk darup.
De Nahmiddag pladdert so darhen, nix Besünners liggt an. Maandags geiht nooit vööl of in uns Firma. Meen ik so bito. Un denn? Tein Minuten vöör Veer steiht up ’n Mal mien Chef an mien Sied!

»Joachim!« Oha, ik glöv, dar kummt nix Goods bi rut.
»Joachim, Se möten vandag mal twee Stünnen anhangen. Daar komen noch twee LKW’s, de mutten noch vertollt worden!«Human2_021a

        Wat hebb ik seggt? Gottsverdorri, ik hebb dat wusst. Is dat nich ’n Schiet? De Chef kiekt mi nu so wunnerlik van de Sied an, dat ik gor nix mehr segg’n kann, as »O Kay, Chef, alln’s klor!«
He kloppt mi nu up de Schuller un meent: »Wusst ik doch, dat du mi nich sittenlaten deihst! Ik denk man so, dat wi tegen Aacht mit alln’s döör sünd!«

        Adieu, Marianne, Adieu James Dean, Adieu mooi Avend! Ik versöök nu, Marianne noch to faten to krieg’n. Keen Chance, de is nu all to Huus. Wo hebb ik nu ehr Telefon-Nummer? Vertwiefelt Versöök, Marianne bitokamen.
Denn een goode Infall: Utkunft anropen! Ha - Pustekoken, ik weet hell nich, wo se mit Nahnaam heet! Dat weer doch wat mit Schr...?

        Nu fallt mi noch wat in, ik roop tohuus an. Mien Moder lett mi eerst gor nich to Woord komen:
»Du, höör eens, dor hett een Wicht anropen, een Marianne Schröder, ik sall di segg’n, dat dor wat heel wichtigs tüskenkomen is!
of dat nich mörgen gung? Lieke Tied!
Hess du dat verstahn? Mörgen, lieke Tied!«

        Kiek, dat meen ik daarmit: Dat kummt alltied anners, as een dat denkt!

 

A_top