Afscheed

 

Een Sümmeravend unnern an’n See. Wi seten up de olle Bootsplank, leten de Been hangen un keeken denn in de wiede Landskupp over dat blassblaue Water henweg. In de klore Speegel van dat Water beverten uns Speegelbillers net so as Dröömfigüren in so’n Märken.
Wi harrn över Gott un de Welt proot, över dat Leven, de Dood un dat Ewige, dat uns Minschen an’t Leven hollt. Daarna seegen wi denn lang Tied nix mehr, drömten vöör uns hen un keeken nah de wunnerbar klare Steernhemel över uns.zwischenahn02

        Dor was alln’s seggt, ok dat, warover wi nooit proot harrn. Wi wulln beid keen grode Afscheedsszene, man dat Binnerste van’t Hart nehm darup keen Rücksicht. Nah Middernacht wies he mit een Finger na een van de helle Steerns un see denn heel sacht: »Süchst du daar boven de WEGA? Dorhen worr ik fleegen. Bold!«

Ik keek em an. In sien Oogen weer een Glanz, de ik bi em nich kenn dee. Sien Lachen leet em heel blied utsehn, as ik dat nooit bi em sehn harr.

»Ja«, see he denn, »ik mutt gahn, dat helpt nu all’ns nix, mien Fründ, wi moten dat akzepteer’n.«

        De olle Planken beverten, as ik mien Arm üm sien Schullern leggte. »Worüm seggst du nix?« frog he denn. Ja, worüm see ik keen Woord?
Wat kunn ik segg’n? Wat harr ik daar to proten? Mi weer elennig to mood. De Traanen leepen mi de Backen hendaal, as he mien Hand namm un fast holl.

        As ik em dormals kennlehrde, weer he een boomstarke Keerl, ik harr en´m faken daarvör bewunnert. Un nu? Wiss, he weer alltieds noch stark, man in sien Binnerste leep een Prozess af, de keeneen mehr dreih’n kunn. Ik wüss nu genau, dat he disse Stünd hier an de See bruukt harr, un ok ik weer blied, dat he nochmol komen was. So völ Johr’n weern wi binanner ween, in goden un ok in slechte Tieden. Un nu, up eenmol weer dat all vörbi?
              Uns Afscheed, dat weer nu dat Enn van all’ns. Un ik wuss dat: He wull dat so!
»Tein na Negen geiht mien Zug«, see he denn, »Ik will geern alleen gahn. Dat is, wat ik mi van di wünsken do. Ik will, dat wi so utnanner gahn, so as wi alltied binanner weern! Versteihst du dat?Neo_Heide91

Ik kunn daar nix bi seggn, nickkoppte blots. Sien Stimm woor man blots noch so’n Süstern, as he denn see:
»weetst noch, dotieds unner Daag? As wi bi dat Unglück begrab’n weern unner de Steens? Wi weer’n bang. Man wi weer’n all bang, all tohop. Vandage is dat anners. Du, mien Fründ, hesst noch ’n Tied vöör di. Ik gah schon mal vörut! Meenst, ik weer bang vöör de Keerl mit de Seis? Nee, mien Jung, dat Eenzige wat ik wull, dat is, dat ik in dien Erinnerung an’t Leven bliev!«

        Nix kunn ik mehr segg’n, ik kreeg keen Woord mehr rut. Wi keeken na boven, de Maan keek tüsken de Bööm döör, een Kett van wilde Göös floog mit Gilpen över uns weg.

        Na een lang Tied, de Maan was all wiedertrucken, stunn wi up, keeken uns lang an. Denn dee he wat, dat he noch nooit doon harr; he namm mi in de Arm, küsst mi up de Stirn! Daarno dreihte he sük üm un gung langsaam na dat Ufer to. Sien Stappen verlor’n sük in de Düsternis van de Nacht. Denn wunk he noch, so as n’Scheem van’t Ufer her un ’n poor Sekunden later was alln’s blot noch Vergangenheid.